Baby it’s cold outside

Ligt het aan mij of lijkt deze winter extra lang te duren? Wel leuk dat we geregeld van de zon kunnen genieten maar vrieskou is écht niets voor mij. Ik gruwel van vrieskou. 10 graden is voor mij dikwijls nog ijskoud. Ik loop zowat het hele jaar door met een sjaal aan. Als mijn man in korte broek rondloopt, loop ik nog rond met een gilet. Die gilet gaat trouwens maar uit als ik bijna misselijk word van de warmte. Maar vrieskou - OMG - ik gruwel er van. En de hele dag door ben ik statisch geladen. Mijn oudste dochter, met haar spraakstoornis, verzint er de grappigste uitspraken over: “ik heb op stroom gezeten” en deze avond had ze magnetisch haar. Hahaha, ze kan er niet aan doen maar wij moeten er toch altijd om lachen. Eens ze snapt wat ze gezegd heeft, moet ze er ook om lachen. 

Maar bij zoveel dingen krijg ik een schok, de auto, mijn borduurmachine (élke keer hé!), mensen... och God, de kinderen... aaaah een kus!!! Neeee! Jawel hoor. Schok. 

Maar alhoewel ik élke keer een schok door mijn lijf voel gaan als ik de borduurmachine aanraak, heb ik toch dit tasje gemaakt:

Haaa, bloemetjes, vrolijke kleurtjes... lente. PLEASE! 

Voorlopig vind je mij zowat op de verwarming. 

Ik loop al een paar dagen met het idee rond voor een ander model tasje. Maar - met zowat alles bij mij - moet ik er eerst een paar nachten over slapen. Wel,  slapen is misschien niet het juiste woord... dan maak ik écht zo een tasje opnieuw en opnieuw in mijn gedachten. Dus stay tuned, ik zal en moet dat tasje deze week nog gemaakt hebben!