Even kijken

Mijn eerste dochter had het al moeilijk van in het begin. Haar geboorte verliep heel moeizaam. Ze was een sterrekijkster. Een sterrekijkster? Ja, ze lag met haar hoofdje achteruit, alsof ze naar de sterren keek. Mijn dromertje. Maar daardoor kon ze zich maar moeilijk een weg naar buiten wringen. Dus verloor ze toen haar eerste punten. Punten op de Apgar score. Ze verloor punten op kleur... toch wel wat zuurstofgebrek.  Ze was mijn eerste en ik - als kersverse mama - wist niet altijd goed wat normaal was en niet. Ik maakte mij al vroeg zorgen. Ze was toch net wat trager volgens de boekjes. Ze spuwde toch wel heel veel (ik moest zo wat elke ochtend de vloer dweilen omdat ze weer een wedstrijd ver spuwen had gewonnen). Het duurde toch wel heeeeel lang voor ze eindelijk mama zei. Natuurlijk had ze eerst papa gezegd. Zucht. Het ene kindje van mijn collega - die een week of twee voor mijn kindje geboren was - die sprak al. Die van mij nog niet.  In de derde kleuterklas werd mij aang...

Het is even wennen en even een knop omdraaien in mijn hoofd, maar ik heb het prima naar mijn zin met mijn verjongingskuur. Donderdag mag ik weer op die supersonische weegschaal staan en ik ben echt benieuwd of ik al iets jonger geworden ben. Ik slaag er in om elke dag 1 liter en een half te drinken. Het eerste wat ik doe ‘s morgens is een glas water drinken met een citroenschijfje. De eerste keren dacht ik: “serieus??? Bah en brr”. Ik was meer een mens a la “first coffee and then talkie”. Maar nu heb ik écht zin in dat glaasje water. Heerlijk fris. En ik heb best wel dorst nu als ik op sta. Na mijn glaasje water eet ik havermout. Ook hier had ik de eerste dagen zoiets van “wat een gedoe”... want ochtenden daar doe ik écht niet aan mee. Maar nu, geen enkel probleem. Het is een nieuwe routine geworden. Water, havermout, rijstemelk, banaantje en dan lekker eten. De latte macchiato, die maakt gelukkig mijn man nog elke ochtend. Van ochtendhumeur naar ochtendmens is een beetje teveel gevraa...

Het is zo ver. De stap is gezet. De stap naar een diëtiste. En niet zomaar een diëtiste, nee, een sana-coach. En eentje met super donkere ogen, ik heb nog nooit zo donkere ogen gezien. Knap hoor! En zo jong. Heerlijk. Duidelijk nog niet getekend door de slapeloze nachten en het rennen achter kinderen. Ze nam de tijd om naar mijn chaos te luisteren. Chaos, niet de Griekse god waaruit Gaia, Tartarus en Eros ontstonden, nee, de georganiseerde chaos in mijn hoofd. Maar wat blijkt uit mijn waterval van meningen over eten is dat bij mij alles warm moet zijn. Gek hè. Dus ik moet water drinken. Ja, niet MEER water, nee, gewoon water. Want ik drink geen water. Brr. Water is koud en smaakt naar niks, smaakt zelfs niet naar meer... dus waarom zou ik water drinken? Wel.... ik moest dus op een supersonische weegschaal gaan staan die vanalles meet. Gewoon met mijn blote voeten op een zwarte schijf... meer was het eigenlijk niet. Maar door mijn blote voeten kon dat machine vanalles meten. Ik had geen...

Deze ochtend heb ik de vrieskou getrotseerd om vlug even naar het stoffenspektakel te rijden. Deze keer was het zowat in mijn achtertuin, namelijk in Flanders Expo in Gent, dus daar moest ik wel naar toe. Aangezien ik al duidelijk in gedachte had welk stoffenkraam ik écht moest bezoeken, was de buit al snel binnen! Voor BiekeKreatief is het stoffenkraam van de Stoffendienst dé ideale plek om de mooiste stofjes in te slaan. Het liefst kocht ik een lapje van elk, maar dat zou ik niet in mijn eentje naar de auto kunnen sleuren... Dus even alle stofjes aanraken en diegene die mijn naam riepen mochten mee naar huis. Zie hier de buit:   Mooi hé!   Voor onze jongste dochter heb ik ook nog een schat van een stofje gekocht bij het Hollands stoffenhuis. Een stofje waarmee ik thuis zeker ging scoren:   Deze zit nu alvast in de wasmachine want aangezien alles bij mij in de was en in de droger moet kunnen, was ik het eerst en vooral zodat het niet krimpt eens ik er ee...