Even kijken

Het is even wennen en even een knop omdraaien in mijn hoofd, maar ik heb het prima naar mijn zin met mijn verjongingskuur. Donderdag mag ik weer op die supersonische weegschaal staan en ik ben echt benieuwd of ik al iets jonger geworden ben. Ik slaag er in om elke dag 1 liter en een half te drinken. Het eerste wat ik doe ‘s morgens is een glas water drinken met een citroenschijfje. De eerste keren dacht ik: “serieus??? Bah en brr”. Ik was meer een mens a la “first coffee and then talkie”. Maar nu heb ik écht zin in dat glaasje water. Heerlijk fris. En ik heb best wel dorst nu als ik op sta. Na mijn glaasje water eet ik havermout. Ook hier had ik de eerste dagen zoiets van “wat een gedoe”... want ochtenden daar doe ik écht niet aan mee. Maar nu, geen enkel probleem. Het is een nieuwe routine geworden. Water, havermout, rijstemelk, banaantje en dan lekker eten. De latte macchiato, die maakt gelukkig mijn man nog elke ochtend. Van ochtendhumeur naar ochtendmens is een beetje teveel gevraa...

Het is zo ver. De stap is gezet. De stap naar een diëtiste. En niet zomaar een diëtiste, nee, een sana-coach. En eentje met super donkere ogen, ik heb nog nooit zo donkere ogen gezien. Knap hoor! En zo jong. Heerlijk. Duidelijk nog niet getekend door de slapeloze nachten en het rennen achter kinderen. Ze nam de tijd om naar mijn chaos te luisteren. Chaos, niet de Griekse god waaruit Gaia, Tartarus en Eros ontstonden, nee, de georganiseerde chaos in mijn hoofd. Maar wat blijkt uit mijn waterval van meningen over eten is dat bij mij alles warm moet zijn. Gek hè. Dus ik moet water drinken. Ja, niet MEER water, nee, gewoon water. Want ik drink geen water. Brr. Water is koud en smaakt naar niks, smaakt zelfs niet naar meer... dus waarom zou ik water drinken? Wel.... ik moest dus op een supersonische weegschaal gaan staan die vanalles meet. Gewoon met mijn blote voeten op een zwarte schijf... meer was het eigenlijk niet. Maar door mijn blote voeten kon dat machine vanalles meten. Ik had geen...

Deze ochtend heb ik de vrieskou getrotseerd om vlug even naar het stoffenspektakel te rijden. Deze keer was het zowat in mijn achtertuin, namelijk in Flanders Expo in Gent, dus daar moest ik wel naar toe. Aangezien ik al duidelijk in gedachte had welk stoffenkraam ik écht moest bezoeken, was de buit al snel binnen! Voor BiekeKreatief is het stoffenkraam van de Stoffendienst dé ideale plek om de mooiste stofjes in te slaan. Het liefst kocht ik een lapje van elk, maar dat zou ik niet in mijn eentje naar de auto kunnen sleuren... Dus even alle stofjes aanraken en diegene die mijn naam riepen mochten mee naar huis. Zie hier de buit:   Mooi hé!   Voor onze jongste dochter heb ik ook nog een schat van een stofje gekocht bij het Hollands stoffenhuis. Een stofje waarmee ik thuis zeker ging scoren:   Deze zit nu alvast in de wasmachine want aangezien alles bij mij in de was en in de droger moet kunnen, was ik het eerst en vooral zodat het niet krimpt eens ik er ee...

Ligt het aan mij of lijkt deze winter extra lang te duren? Wel leuk dat we geregeld van de zon kunnen genieten maar vrieskou is écht niets voor mij. Ik gruwel van vrieskou. 10 graden is voor mij dikwijls nog ijskoud. Ik loop zowat het hele jaar door met een sjaal aan. Als mijn man in korte broek rondloopt, loop ik nog rond met een gilet. Die gilet gaat trouwens maar uit als ik bijna misselijk word van de warmte. Maar vrieskou - OMG - ik gruwel er van. En de hele dag door ben ik statisch geladen. Mijn oudste dochter, met haar spraakstoornis, verzint er de grappigste uitspraken over: “ik heb op stroom gezeten” en deze avond had ze magnetisch haar. Hahaha, ze kan er niet aan doen maar wij moeten er toch altijd om lachen. Eens ze snapt wat ze gezegd heeft, moet ze er ook om lachen.  Maar bij zoveel dingen krijg ik een schok, de auto, mijn borduurmachine (élke keer hé!), mensen... och God, de kinderen... aaaah een kus!!! Neeee! Jawel hoor. Schok.  Maar alhoewel ik élke keer een sch...

Ik had eigenlijk helemaal niks gepland vandaag. Geen dringende bestellingen, geen geplande bezoekjes. Gewoon. Zondag. Maar toen begon mijn creatieve brein op volle toeren te draaien.  Een paar maanden geleden had ik een smiley tasje voor dochterlief gemaakt.... maar ... dochterlief is al een tijdje dat zakje kwijt. Dus die oortjes slingeren rond, hangen half uit haar jas of trui. Mmmm... dus vlug - voor ze vertrekt naar de film - toch eerst een tasje maken? Moet lukken. Machine aan, stofje gezocht, garenkleurtje uitgekozen. Ahhh zo leuk! En aangezien dochterlief tot over haar oren verliefd is, moest ik wel een hartentasje maken, toch?  Het is een super klein tasje geworden. De oortjes passen er net in. Ik heb er een lintje met haar naam aangehangen in het geval het toch verloren gaat.  Dochterlief super blij. Gelukkig. Maar toen kwam onze jongste jongedame en die wilde er natuurlijk ook één. En het liefste vandaag 😃. En of ik ook nog andere tasjes had... Aangezien zij he...

Soms, zo heel soms, word ik aangenaam verrast door iemand. Ik weet niet waarom, maar meestal voel ik mezelf nogal "hostile" tegenover de medemens. Waarschijnlijk is mijn vertrouwen in mijn medemens als zoveel keer beschadigd, dat ik meestal wantrouwig sta tegenover vreemden. Maar nu, met BiekeKreatief, kom ik in aanraking met de meest verschillende mensen. Ik vind dat best wel leuk, maar ook af en toe wat onwennig. Ik ben niet zo extrovert. Mijn moeder en mijn zus zijn wel super extrovert en vinden het dus geweldig om te "stoefen" over mij, maar ik heb dan meestal plaatsvervangende schaamte. Maar in ieder geval, ik dwaal af. Vandaag ben ik zo mega aangenaam verrast door - laten we hem "de schoenenman" noemen. Deze bestelling had ik via mijn favoriete winkel in Melle gekregen want ze hadden een vraag gehad om schoenen te borduren. Tuurlijk kan ik dat en ik werd eerlijk gezegd al helemaal enthousiast van zo een bestelling. Schoenen én borduren. En ja, nog...